Surinaams Monument
Hoekhuis & dixie bar
Prominent gebouw in rococo stijl met Surinaamse houten erkers
Beluister & bekijk
Audiofragment
Audiofragment (vervolg)
Het Hoekhuis, gelegen aan de Waterkant 2 in Paramaribo, is een prominent gebouw met een rijke historie en architectonische waarde. Gebouwd in 1712, heeft het door de eeuwen heen diverse functies vervuld, waaronder woonhuis,winkelpand en kantoorgebouw.
Het Hoekhuis is vooral bekend om zijn markante locatie op de hoek van de Waterkant en Domineestraat, waar het al eeuwenlang het stadsbeeld siert. De gevel met rococo-elementen en de typische Surinaamse houten erkers dragen bij aan de unieke uitstraling van het pand.
In de 20e eeuw werd het Hoekhuis een belangrijke ontmoetingsplaats voor intellectuelen en kunstenaars. In de jaren 70 werd het gebouw gerestaureerd en kreeg het een museale functie. Tegenwoordig is het Hoekhuis een geliefd monument en een toeristische attractie, waar tentoonstellingen, lezingen en concerten worden georganiseerd.
Het Hoekhuis is meer dan een gebouw; het is een symbool van de Surinaamse geschiedenis en culturele diversiteit.
Ik ben de eigenaar van het hoekhuis Waterkant 2
In 1710 was ik Jacob Lemmers Ik was een Raadsheer van Politie, in moderne termen is dat een mengsel van een minister en een parlementslid. Je werd voor het leven benoemd. Ik was eigenaar van de plantages Queekhoven en Nacracabo aan de Motkreek.
In 1750 was ik Wilhelm Carl Strube. Net zoals mijn voorganger was ik Raadsheer van Politie. Ik was gehuwd met de dochter van goeverneur Mauricius. Toen ik overleed in 1757 werd het huis getaxeerd. Het was ongeveer 30.000 florijnen waard, en dat is veel geld voor een huis.
In 1768 was ik Wigbold Crommelin. Ik was afgetreden als gouverneur, ik mocht dus niet meer in het gouverneurshuis wonen, en kocht daarom het hoekhuis. Ik heb het gekocht voor F 9500,-, en dat is dus veel minder dan de taxatie van 1757. Ik heb er niet lang gewoond, want in 1770 repatrieerde ik met mijn gezin naar Nederland. Mijn grote suikerplantage Rust en Werk liet ik beheren door een administrateur. Mijn opvolger gouverneur Nepveu wilde het huis kopen en ombouwen tot een gevangenis, maar dat is niet doorgegaan.
In 1770 was ik Frederic Cornelis Stolkert. Mijn vrouw was Maria Susanna Duplessis. Ik was raadsheer van politie en crimineele justitie. Verder was ik eigenaar van de plantages Monsouci en Curcabo aan de commewijne, en de plantage Stolkertsvlijt aan de hoer-helenakreek. Samen met mijn broers was ik eigenaar van de plantages Hecht en Sterk, en Twee Gebroeders. Verder was ik een administrateur, ik voerde in 1793 de administratie van 11 plantages. Mijn huwelijk met Susanna was niet gelukkig, en in 1783 liet zij zich van mij scheiden. Ze ging daarna wonen in het huis op de hoek van de Gravenstraat en het Gouvernementsplein.
In 1804 was ik Jean Francois de Friderici. Ik kocht het huis voor F 33.000,-. Ik was twaalf jaar lang gouverneur van Suriname geweest, en ik was eigenaar en administrateur van vele plantages.
In 1821 was ik Adriaan Francois Lammens. Ik was lid van het hof van justitie, en later president van dat hof. Op 21 januari 1821 waren mijn slaven bezig in het keukengebouw, maar de vlam sloeg in de pan, en het vuur sloeg over naar het dak, en vandaar naar de buren. 400 huizen en 800 pakhuizen gingen verloren. Er waren 4 mensenlevens te betreuren. Na de brand bood mijn stad een troosteloze aanblik. 33 hectaren lagen in de as. Mijn eigen huis lag ook in as, maar ik ben meteen begonnen het opnieuw te bouwen, bovenop de oude kelder. Mijn nieuwe huis was geen kopie van het oude. Het oude huis had z’n voorgevel aan het Gouvernementplein, maar bij het nieuwe huis plaatste ik de voorgevel aan de Waterkant.
In 1920 was ik de S.B.M. – de Surinaamsche Bauxite Maatschappij. Later kreeg ik de naam Suralco. Ik exploiteerde bauxiet in Moengo, en ik heb heel Moengo gebouwd. Maar de woning van mijn directeur was niet in Moengo, maar aan de Waterkant. Tot vandaag de dag (2025) ben ik nog steeds de eigenaar van het huis.
Wilt u meer over mij weten ? Klik dan :